Wednesday, June 11, 2014

Fani güzellikler.


Sezin'in Demir'e yaptığı robot, oğluma vekaleten alınan ilk çiçekler, Emel'in çilekli tartı, babanne bahçesinin dutları. 
Çok acaip, çok çetrefilli, çok karmaşık, çok zor hayatımızın basit ve biricik fani güzellikleri.



Kendimi çokça birinin annesi, birinin karısı ama çok daha az sadece Funda hissederken bir de bugün her sabah kalkıp hazırlanıp, arabama binip, müziği açıp, koridor boyunca insanlara günaydın diyerek, 20 günde bir değiştirdiğim şifremi girip bilgisayarımı açmaktan, bir excel kutusunda bir isim olmaktan, tahta üzerindeki timeline'a check atan olmaktan, para kazanmaktan, sosyal güvenlik kurumuna kayıtlı olmaktan, elimdeki 2 kimlik, bir yemek, iki sağlık sigortası kartından, öğleden sonrası kahvesinden, öğle arası yürüyüşüyünden, kızlar 100 lira gününden, bir "iş" başarmaktan, nerde çalışıyorsunuz sorusuna bir cevabım olması durumundan, sıkışık süreçlerden, paralel işlerden, komik takım arkadaşlarından, haftaiçi hergün 9-6 arası nerde ne yapıyor olacağımı bilmekten, her sabah ve her akşam yüzümü okutmaktan istifa ettim. 
Çok yakında "çok şanslıyım, çok sevdiğim bir işi yapıyorum" insanlarından biri olmayı diliyorum.
Hem kendime, hem size.
 


Tuesday, June 10, 2014

Londra-III


Londra'nın son günü. Güneşi gerçekten görebildiğimiz tek gün. Atlıkarıncaya bindik. Hyde Park'ta emekleyip piknikçilerin yanına giden Demir'in peşinden koştuk. Demir'le öyle eskisi gibi haritada tik ata ata gezilecek yerleri gezemeyeceğimizi sonunda anladığımızdan kendi muhitimizde usul usul, sakin sakin takıldık. Son kez  fish&chips yedik. Önceki gün Jamie's Italin'da yediğimiz yemek için bir kez daha pişman olduk. Demir yan masadaki İngiliz kızları kesti. Tesco'dan çok bayıldığımız Greek yoğurttan son bir kez daha aldık. Notting Hill sokaklarını bir daha gezdik dolaştık. Pinterestte görüp sevdiğim o çiçek cümbüşü mekanı bulduk. Pozumuzu verdik. Adamların bozuklukları bile değerli diye cebimizdeki son bozuklukları da harcadık.Yağmurdu, metroydu mızmızlanmalarımızı unuttuk, iyiydik ya hüznüyle ömrümüzde etmediğimiz kadar teşekkürü 5 günde ettiğimiz Londra'ya veda ettik.

Wednesday, June 4, 2014

Londra-II


Yeni "Demir, ben ve Demir'in bebek arabası" fotoğraflarıyla karşınızdayım. Ahh ah! Eskiden olsa bir bahane bulup gün içinde üç farklı atraksiyonda giymek üzere üç kere kostüm değiştirip sol cepheden bir milyon fotoğraf çektirirdim. Bu kez anne-oğul şurda bir kare hatıra fotoğrafımız olsun bari motivasyonuyla üç beş kare çekebildik.

Londra'da Notting Hill'de kaldık ve bu romantik, bu lüks, bu sevimli muhite bayıldım. Hyde parka yürüyerek gidebildik, cumartesi günü kurulan meşhur pazara bir sokak ötedeydik. Akşam gezmelerinde sadece o muhteşem evlerin arasında yürüyüp Humming Bird Bakery'den bir tane red velvet cupcake alıp ailece paylaşmak bile güzeldi. Hyde Park park değil ormandı ve gerçekten çok çok güzeldi. Aslında şehrin heryeri çılgınca yeşil çılgınca ağaçtı. Bu seyehatin bir rengi varsa o kesinlikle yeşildi. Evler, kapılar, bahçeler, duvarlar sanat eseri gibiydi. Fish&chips nerde yediysek güzeldi. Hatta Pietanic isimli havalı balık yemeği hepsinden daha güzeldi. Sincaplar, çiçekler, çiçekçiler, her yerde koşan ablalar, abiler, bisikletliler hepsi çok çok güzeldi.

Ama Londra metrosu, ah o asansörsüz Londra metrosu bence korkunçtu. Bebek arabası ve bebekle ve sırtımızda bir çantayla Londra'nın kalabalık ve metrelerce aşağı inen metrosuna inmek çok zordu. Zaten metroda da nerdeyse hiç bebekli anne yoktu. Bir tane bebekli anne gördüm hemen sordum tek başına pusetle aşağı nasıl indin diye insanlar yardım ediyor dedi. Mecbur olmadıkça metro kullanmıyormuş. Yaşasın online shoppingmiş. 

İlk bebekli yurtdışı tatilimizden kazasız, belasız ve eksiksiz dönmenin haklı gururunu yaşasamda içimde kalan bir uhde serisi var. Covent Garden sokaklarında aylaklık yapamadım, Oxfort street mağazalarında deliler gibi koşturamadım, akşam yağmur dindikten sonra bir pub a oturup uzun uzun yoldan geçenleri izleyemedim, çiçekçileri gezemedim, National history museum'a gidemedim, bunlar ve daha fazlası hep aklımda Londracım, Demir bir kucaktan insin, Erman bu ilk yurtdışı seyehatimizin araba ve çanta taşımanın belinde ve Demir uyuyacak diye 8'de otele kapanmanın ruhunda yarattığı yaraları unutsun, yine gelicez tamam mı:)


Monday, June 2, 2014

Londra-I

Bir bebekli hayat elimizden tatilimizi alamaz atarının ve birbirimizi gaza getirmenin sonucunda 12.5 aylık minik( artık çok da minik olmadığını dönüşte 2 saat boyunca dizimde uyurken ayaklarını ağzıma sokmasından anladık aslında) yavrumuz kucağımızda, 2 valiz, 1 puset elimizde kendimizi Londra'ya attık. 
Attık ama benim yağmuruna çamuruna inat hazırladığım, pullu payetli etekler, dantel kimonolar, bez espadriller, baharlık blazerlarla dolu valizimizle. 
Nasıl iyimser bir valiz hazırlamışım hiç kıyamadım kendime, hemen gidip (mecburen) bir yağmurluk bir düzgün ayakkabı filan alayım şuralarda biyerlerde bir oxford street olacaktı dedim. Ama Demir öyle demedi. Meşhuur Primarka adımımızı atar atmaz huysuzlandı ve "Beni buraya sincap besleme vaatleriyle getirdiniz kandırıkçılar" anlamına gelen uzayan ve bitmek bilmeyen nidalarıyla alışveriş turumuzu başlamadan bitirdi. 
Can havliyle kendime 8 poundluk dünyanın bu en zavallı yağmurluğunu alabildim buna da şükür diyerek. 
İlk gün anladım sevgili okur, bu tatil başka hiçbir tatile benzemeyecekti. 
Aşırı akıllı oluyorum bazen, aferin bana<dişlerini sıkan smiley>


Monday, May 26, 2014

Kara kafa


O kadar sevmiyorum ki bu kara kafalı halimi aslında. Bugün eski kuaförüme gittim, açıcı dedi, kızıllık dedi, boya üzerine boya işi zor dedi, akar biraz daha bekle dedi beni aynen geri gönderdi. Kırmızı ruj filan bu esmer halimi sevmeye çalıştım biraz ama yok ya ben oğlumun fındık kabuğu püsküllü saçlarından istiyorum. Bugün de saçımı boyatamadım sevgili okur ama boyayın şu saçları diye en yakın kuaförü basacağım bir kriz çok yakında hissediyorum. 

Bu hafta Demir'le ilk yurtdışı tatilimiz için Londra'ya gidiyoruz. Tatilimiz çoğunlukla Hyde Park'ta Demir çoşku ve mutlulukla izlesin diye sincaplara fındık atmakla geçecek gibi görünse de, "bebekli tatilde bile mutlaka yapılsın" larınız varsa lütfen bana yazınız.

Umarım bu 5 günde yorgun ülkecim iyi kalmayı başarabilir.
Güzel haftalar hepinize!